Make the Picture for the Story

ห่างหายจากการอัพบล็อคไปนานเลย...

ช่วงนี้เรียกได้ว่ายุ่งกับงานพอสมควร

.

.

.

คือที่จริงที่ทำงานเค้า Block เน็ตละ T T

ไม่งั้นคงไม่มีอะไรหยุดยั้งเราไปได้

กว่า 2 อาทิตย์ที่ห่างหายการบรรยายเรื่องราวต่าง ๆ ที่พบเจอมา

ผมพบว่ามันเหมือนชีวิตเราโดนปิดประตูไปหมด

คงเหมือนกับการที่เราอยู่ในบ้านที่ไม่สามารถติดต่อคนภายนอกได้...

ผมไม่ชอบแบบนี้เลย

จนวันหนึ่ง...

..

..

..

ความคิดบางอย่างในหัวก็บังเกิดขึ้น

ผมอยากลองทำในสิ่งที่ไม่เคยทำบ้าง โดยขจัด "กับดัก" ที่ผมเคยกล่าวถึงออกไป

.

.

.

เช้าวันเสาร์ที่แสนธรรมดา...

หลังจากที่พักผ่อนจากการทำงานมาหนึ่งคืน

นาฬิกาปลุกร้องเตือนให้ลุกขึ้นจากเตียงแข็ง ๆ

6 โมงครึ่ง เร็วไปไหมที่จะตื่นมารับอรุณ

หากแต่ถ้าไม่ขยับตอนนี้อรุณคงไม่รอคอยเราอีกเป็นแน่

ความนึกคิดในหัวเริ่มทำงาน ด้วยคำถามที่คิดว่าคงเป็นเรื่องปกติของใครหลายคน...

"วันนี้จะทำไรกินดี"

ผมดีใจที่มันเป็นคำถามนี้...

เวลาเช้าที่อบอุ่นผ่านไป คล้อยบ่ายจนตะวันข้ามศรีษะไปเล็กน้อย

คำถามเดิม ๆ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวผม

.

.

.

ผมมองออกไปที่สวนที่พึ่งลงต้นไม้เสร็จ

สีเขียวทำให้ผมสบายตา

ดอกไม้ทำให้ผมอยากมองมันนาน ๆ

แต่กระนั้นเถอะ...

.

.

มันไม่ได้คลายความขี้เกียจลงเลย...

.

.

บ่ายแก่ ๆ วันนั้นผมใช้เวลาครุ่นคิดถึงเวลาที่ผ่านไปในชีวิตที่ผ่านมาของผม

กี่ครั้งที่ได้ทำสิ่งที่ชอบ กี่ครั้งที่ต้องทำสิ่งที่คนอื่นหวัง

ผมเริ่มถ่ายภาพตอนปี 3 เพียงเพื่อไม่อยากต้องมานั่งรอรูปจากคนอื่น

ผมทำกิจกรรมคณะ เพียงเพื่อมันได้ดั่งใจกว่า

ผมไปเฮฮากับเพื่อน เพียงเพราะมันคงสนุกกว่าอยู่คนเดียว

ผมคิดว่าผมมีความสุขทีเดียวในช่วงเวลานั้น

แต่กลับมีสิ่งหนึ่งที่อยู่ในใจผมมาตลอด...

ผมมักเป็นคนที่ หากคิดจะทำอะไรแล้ว ถ้ามีเรื่องที่คิดว่าไม่พร้อมแม้แต่นิดเดียว ผมจะยังไม่ลงมือ โชคดีที่บางเรื่อง ไม่ต้องใช้ความคิดมากเกินไป แต่ถึงอย่างไรก็ยังมีบางเรื่องที่ไม่เคยมีคำตอบในคำว่า "พร้อม"

.

.

บางคนกล้าที่จะเสี่ยง ลองล้ม แล้วค่อยลุกเอา

บางคนกล้าที่จะฝัน ลองทำ ช้าบ้างก็ไม่สาย

.

.

แต่เวลานี้เรื่องราวตลอดอายุที่ผ่านมาคงบอกผมได้เพียงว่า...

"นานไปไหมที่เราเลือกที่จะฝันมากกว่าลงมือทำ"

ผมเหลือบไปมอง กองหนังสือที่ยังคงวางอยู่ที่เดิม...

17:30....

...

..

ผมลงไปที่ครัวอีกครั้ง คว้าบางอย่างที่มี และสรรหาบางอย่างที่ขาดจากร้านค้าใกล้ ๆ บ้าน

.

.

.

.

.

ผมควรทำในสิ่งที่ใจควรจะทำตั้งนานแล้ว...

.

. 

ปลากะพงแป๊ะซะนึ่งมะนาว

.

.

.

กับความตั้งใจที่กลับมา

กับความฝันที่อยากจะก้าวต่อ

กับแรงบันดาลใจที่หายังไม่เจอ

กับเรื่องราวที่พร้อมจะกลับมาอีกครั้ง

"ผมว่าผมกลับมาแล้วละ"

.

.

.

ขอบคุณความว่างเปล่าในชีวิตที่ทำให้เรารู้จักการเติมเต็ม

.

.

.

.

.

กำลังดองบล็อค

.

.

.

.

เริ่มด้วย แสงแดด…

ท่ามกลางผู้คนมากหน้าหลายตา แต่กลับคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด

แสงแดดยามที่ไร้สิ่งใดบดบัง มันช่างร้อนเกินจะทนไว้

เว้นแต่วันนี้เท่านั้น

อุณหภูมิที่ลดต่ำลงในเพลาแรกแย้มของดวงตะวัน ช่วยให้เกิดไออุ่น...

ต่างคนต่างเดิน ต่างคนต่างมีปลายทางของตน

.

.

.

ทางเดินสู่สายหมอก... ที่ไม่สามารถเห็นได้ด้วยตา ในพื้นที่กรุงเทพมหานครแห่งนี้

 .

เริ่มด้วย สายลม...

จ้องมองในเส้นทางที่สายตา่เดินทางสูงขึ้นไป

ต้นไม้ใบหญ้า ไกว่แกว่ง เสียดสี ส่งเรื่องราวเป็นเสียงดนตรี ด้วยทำนองแห่งธรรมชาติ...

ความไพเราะ... รับรู้ได้ด้วยใจเท่านั้น

แสงอาทิตย์เริ่มเคลื่อนสู่จุดที่ทำให้สายเงาสั้นที่สุด

หากแต่ใจคนเรากลับลึกเกินคณา

ช่วงเวลาดังกล่าว ผมไ้ด้มีเวลาอยู่กับตัวเอง อยู่กับคำถามที่ตัวเองชอบคิดปรุงแต่งขึ้นมา

ปราศจากอคติ ไม่มีอิทธิพล ไม่มีสิ่งใดเร้นกายสู่ความคิดได้

ผมเลือกร้านอาหารที่คนน้อยที่สุึด เพื่อที่จะได้ใช้เวลาในการเป็นอยู่อย่างที่ใจต้องการ

ขณะที่ความคิดเริ่มทำงาน สายตาเริ่มหาสิ่งที่น่าสนใจ

สิ่งหนึ่งที่ดึงให้ลงสู่ความสงบบางอย่าง... ผมว่าร้านนี้น่าสนใจทีเดียว..

ที่จริง.. มันก็เป็นร้านธรรมดานั้นละ

ก๋วยเตี๋ยวหมูตุ๋น และอาหารตามสั่ง

จัดวาดโต๊ะสีน้ำเงินในพื้นที่คับแคบ เก้าอี้พลาสติกสีแดง กำแพงประดับ.. เอ่อ น่าจะเรียกว่าแปะมากกว่า

กำแพงแปะด้วยสติ๊กเกอร์เมนูที่ได้มาจากน้ำอัดลมสีดำ ขาดบ้าง เลือนบ้าง แต่ผมว่าคงไม่มีใครสนใจเท่าไร

จานแล้วจานเล่าถูกส่งสู่โต๊ะที่มีชายหญิงแต่งตัวภูมิฐานนั่งจับจอง พูดคุย แลหัวเราะ

แล้วสิ่งที่น่าสนใจน่ะหรอ... ใจเย็นสิ

ในการถ่ายภาพ ผมชอบที่จะมอง คิด และจินตนาการ ถึงสิ่งที่จะได้เมื่อผมอยู่หลังม่านชัตเตอร์

มุมมอง สีัสัน แสงเงา องค์ประกอบ เรื่องราว ตลอดจนบทสนทนาที่ใส่เข้าไป

ผมจะดึงความน่าสนใจในเรื่องราวภายใต้กรอบสีเหลี่ยมออกมาได้อย่างไรนะ

ร้านที่มีสีสันสดใสด้วยโต๊ะ เ้ก้าอี้ สติ๊กเกอร์ ผู้คนแต่งตัวดี ๆ เช่นนี้

บางทีหากลองใส่ฟิวเตอร์ให้การมองเห็นดู ก็พบว่ามันมีอารมณ์บางอย่างซ่อนอยู่เสมอ

.

ครั้งนี้ก็เช่นกัน

.

.

ผมสังเกตเห็นความธรรมดาของผู้คน...

การรอคอย

รอยยิ้ม

ความหวัง

ความเหนื่อยหน่าย

แน่นอนตอนเที่ยงต้องมีความกระหายด้วยสิ...

ตำแหน่งที่ผมชอบนั่งรอความคิดมักจะเป็นมุมแคบ ๆ ข้างตู้เย็นที่เจ้าของร้านใช้เก็บวัตถุดิบนั้นละ

จริง ๆ นะ วันใดที่มีคนไปนั่งตรงนั้น ผมคงไม่เข้าไปที่ร้า่นเป็นแน่

จะว่าไปผมมีที่ประจำเยอะแหะ

เบาะหลังคนขับในรถตู้

เก้าอี้ในสุดของร้านเคเอฟซี

โต๊ะใต้ต้นไม้ที่มีลมพัดมากที่สุด

กลับมาที่ร้านอาหารนะ โดนผมพาหลงทางอีกแล้วสิ..

ผมเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนนึง เธอนั่งอยู่ตรงนั้น เป็นเวลาหนึ่งละั

น่าแปลกใจที่ผมไม่เห็นตอนที่เธอเดินเข้ามา

จะว่าไปคนเราจะจำเรื่องราวตอนเริ่มได้ซักแค่ไหนกัน

เวลาพักของคนเหล่านี้คงไม่เกิน 1 ชั่วโมง หากแต่ทว่า เธอใช้เวลาไปกว่า 15 นาทีแล้วสิ

อาจจะเพื่อ "รอ"

คงโชคดีของเธอ ที่การรอครั้งนี้ใช้เวลาไม่นานนัก

ก๋วยเตี๋ยว หรืออาหารตามสั่งนะ ที่เธอเลือก..

..ว่าแต่มันเกี่ยวอะไรกับผมละ

การรอคอยอาจจะมีเส้นทางที่ไม่สวยงามนัก

แต่ปลายทางมันทำให้เรายิ้มได้เสมอน่ะสิ

ที่สำคัญผมว่าผมเลือกฟิวเตอร์ได้ดีเหมือนกันนะเนี่ย

.

.