โชคชะตา...

posted on 30 Mar 2012 17:27 by tunnylifehere directory Diary
...โชคชะตา
 
 
 
 
ไม่ได้มาเขียนบล็อคนานเหลือเกิน
 
และต้องขอสารภาพว่า ไม่ได้เข้าไปอ่านบล็อคท่านอื่น ๆ นานไม่แพ้กันทีเดียว
 
 
คงเป็นเวลาร่วมเดือนที่ไม่มีอะไรที่พิเศษมากมาย
 
หลายคนคงเรียกช่วงเวลานี้ว่า...
 
"เรื่อย ๆ"
 
 
สำหรับผม...
 
ผมให้ชื่อช่วงเวลานี้ว่า "โชคชะตา"
 
ครั้งหนึ่งของเรื่องราวเพียงช่วงเวลาเดียว
 
ผมได้พบความว่างเปล่า... ของชีวิต... ของการงาน... ของคนรอบข้าง
 
 
...ของทุกอย่าง ตลอดจนทุกสิ่ง
 
.
.
.
 
 
สมัยเด็ก ๆ ผมมองสิ่งรอบข้างสูงใหญ่ กว้างขวางซะเหลือเกิน
จะวิ่งออกไปแนวกว้างก็สุดลูกหูลูกตา จะปีนขึ้นต้นไม้ก็ยังห่างไกลยอดฟ้า
 
ความสนุกมักมีอยู่รอบตัวเสมอ
แต่เมื่อใดที่ล้ม บาดแผลก็ช่างเจ็บจนกินใจ
 
อะไรบ้างนะที่ทำให้เรามีความสุข พบปะความทุกข์ ได้พูดคุยกับเสียงร้องไห้ บางครั้งก็ทะเลาะกับเสียงหัวเราะ
 
ผมชอบเวลาที่ยายป้อนข้าวให้ทุกเช้า บางครั้งผมมักจะแอบนอนกินเพื่อให้พ่อดุเล่น ๆ แต่โดนตีจริง ๆ
 
ข้าวไข่ดาวไม่สุกคลุกด้วยซอสพริก และซอสมะเขือเทศ ยังคงเป็นมื้ออาหารที่ผมคิดถึงทุกครั้งจนทุกวันนี้
 
ในบางครั้งผมก็มักวิ่งออกไปเล่นนอกบ้าน ท้าทายเรื่องราวต่าง ๆ...
ซ่อนหาในตอนกลางคืน แสดงท่าทางตลกต่าง ๆ ล้อเลียนการ์ตูนยามเช้า อย่างดราก้อนบอล ประดิษฐ์เสื้อเกราะจากถุงกระดาษ อย่างกับขบวนการ แรนเจอร์...
 
ขนมถุง ขนมปี๊บ ขนมหลอกเด็ก (แน่นอนหลอกผมได้เสมอเลยละ) ยิ่งขนมที่มีของแถม ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
 
ยายเป็นส่วนหนึ่งที่ให้การสนับสนุนเป็นอย่างดีทีเดียว
 
.
.
.
 
เมื่อพระอาทิตย์กับพระจันทร์หมุนเวียนกันทำหน้าที่ต่อ ๆ กันมา
 
ความสนุกบางทีก็เปลี่ยนไป เรื่องราวในชีวิตจึงไม่เหมือนเดิม
 
กางเกงขาสั้น เสื้อออกนอกกางเกง เหยียบรองเท้าทับส้น ปากกาด้ามเดียว ถือสมุดรวมทุกวิชา
 
การหลีกเลี่ยงสิ่งที่อยู่ในกฎ เป็นอีกเรื่องที่ไม่ยอมพลาดในการใช้ชีวิตมัธยมซะแล้ว
 
 
ครั้งหนึ่งผมอยากจะสร้างความสุขให้ตัวเองโดยการมาโรงเรียนสาย และเซ็นชื่อมาสายโดยการซุ่มชื่อนักเรียนห้องอื่น ๆ ให้เค้ามาสายแทนเรา
 
แล้วความทุกข์ละ...
 
บอกตามตรง ผมมองไม่เห็นความทุกข์ช่วงนั้นจริง ๆ
 
อาจเพราะความสุขมันเยอะไป หรือผมไม่รู้จักความทุกข์กันนะ...
 
โชคดีในชีวิตวัยนั้น ที่ผมไม่เคยสัมผัส... ยาเสพติด
 
 
.
.
.
 
โชคชะตา นำพาสิ่งต่าง ๆ มากมาย ตั้งแต่เริ่มลืมตาดูโลก ตั้งแต่เราขยับตัว ตั้งแต่เราเริ่มหาว ใครจะรู้... โชคชะตาเกิดได้ทุกที่จริง ๆ
 
อย่างที่ผมเคยบอก..
ไม่เอนทรี่ใด ก็เอนทรี่หนึ่งในนี้ ผมชอบที่จะจมอยู่กับความคิดของตัวเองเงียบ ๆ
 
จมลึกลงไป ลงไป ลงไป แล้วดึงตัวเองขึ้นมาสู่ความสงบเพียงห้วงขณะนั้น และสู่ความวุ่นวายของชีวิตต่อไป
 
 
อะไรกันนะ ที่ทำให้ผมชอบกินข้าวไข่ดาว
อะไรกันนะ ที่ทำให้ผมไม่ยุ่งกับยาเสพติด
อะไรกันนะ ที่พาให้ผมเป็นแบบนี้ถึงทุกวันนี้
 
บางทีมันอาจเป็นเพียงโชคชะตา จากสิ่งที่เริ่มทำ
 
ทุกครั้งที่ลืมตาตื่นขึ้นในเพลาที่แสงอาทิตย์จับที่ใบหน้า สายลมพัดผ่านร้านขนมครก ลอยล่องสู่จมูกของตาแก่ที่ชอบเดินรอบหมู่บ้าน ในเวลาเดียวกับที่คนส่งหนังสือพิมพ์วิ่งลงจากรถเพื่อมอบข่าวสารถึงหน้าประตู
 
กิจกรรม เรื่องราว และความคิดพร้อมทำงานอีกครั้ง
 
โชคชะตาพร้อมที่จะเล่นสนุกกับพฤติกรรมแรกของวัน
.
.
.
 
หน้าจอคอม รถเข็น รถกระบะ ผู้คนต่างผ่านเข้ามาในชีวิต และการทำงาน
 
ณ จุดหนึ่ง กับความซ้ำซาก ความเคลื่อนไหวที่แม้แต่หลับตายังไม่พลาดพลั้ง
 
ณ จุดหนึ่ง อีกครั้งที่ความรู้สึกอยู่เหนือความคิด
 
ความว่างเปล่าก่อตัวบนความรู้สึก
 
 
ผมมีความฝัน แต่ผมยังไม่สามารถทำอะไรได้
 
ผมเคยถามตัวเองว่า เราจะต้องรอถึงเมื่อไร
 
ยังไม่ทันได้คำตอบ ก็มีคำถามตามมามากมายเสมอ
 
ค่ารถละ
ค่าใช้จ่ายเกือบทั้งบ้านละ
ค่าใช้จ่ายในชีวิตละ
 
เงินเดือนออกก็เหลือเพียง 15% ในการใช้ทั้งเดือนถัดไป
 
นี้มันอะไรกัน... พนักงานเงินเดือนไม่มาก ตำแหน่งน้องคนเล็กของบ้าน กับความรับผิดชอบที่มากเหลือเกิน
 
ตั้งแต่เมื่อไรที่ผมต้องแบกรับเรื่องราวของทุกคนไว้ และใช้เท้าก้าวเดินไปพร้อมเส้นทางของต้นเอง
 
 
ตั้งแต่เมื่อไร... หากมองย้อนไปวันนั้น คงเป็นวันที่โชคชะตาเริ่มกำหนดให้ผม... มีความฝัน
 
 
อีกครั้ง อาจจะเรียกว่า ครั้งแล้วครั้งเล่ามากกว่า
 
.
.
.
 
วัยเด็กผ่านไปพร้อมความว่างเปล่าที่ไม่มีอะไร
วัยเรียนผ่านไปพร้อมความสนุกที่ว่างเปล่าด้วยความคิด
 
เวลานี้ผมไม่รู้ว่าอะไรคือความสนุกที่ควรจะมี
ผมไม่รู้ว่าผมรอคอยอะไรอยู่
 
อาจจะเป็นเวลา สิ่งของบางอย่าง หรือบางทีคงเป็นใครบางคนมากกว่า
 
แรงผลักดันจากสิ่งรอบข้างมักมีผลเสมอในการใช้ชีวิต
 
เวลาผ่านไปนานเหลือเกินกว่าจะมาถึงจุดนี้ ทุกวันผมมักจะนั่งคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา พร้อมกับปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา
 
ทุกเรื่องราวผมมักมีคนเคียงข้างเดินไปด้วยกันเสมอ
 
ยาย
แม่
พี่
เพื่อนสนิท
เพื่อนที่ผ่านเข้ามา
 
หรือแม้แต่ผู้คนที่แวะเข้ามาอ่านบล็อคและมาร่วมหลงทางกับผม
 
คงเป็นโชคชะตา...
 
 
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น วันนี้และอีกหนึ่งวันของวันนี้ไปเรื่อย ๆ
 
หากโชคชะตาจะทำงานอีกครั้ง
.
.
.
 
 
ขออย่าให้เป็น โชคชะตา แห่งความสูญเสียเลย
 
.
.
.
 
 
ปล. ขออภัยที่หายไปจากบล็อคนานมากกกก
ปล.2 ผมชอบรูปนี้นะ ไม่มีเหตุผลหรอก มันทำให้ผมยิ้มน้ะ
หรือบางที
ผมคงจมอยู่กับความคิดนานเกินไป
อย่างที่บอก

ผมคงจมอยู่กับความคิดนานเกินไปจริง ๆ...
 
 
 

edit @ 30 Mar 2012 18:41:15 by tunny

edit @ 30 Mar 2012 18:41:41 by tunny

Comment

Comment:

Tweet

Hot! Hot! Hot!

รูปนี้น่ารักจริงๆนั่นแหละครับ^^

confused smile
มันคือลูกอะไร ??

ตอนเด็กๆหรือ ^ ^ .... น่าคิดเหมือนกันแฮะ
แต่เหมือนทุกวัยก้มีความเครียดเหมือนกันนั้นแหละ
มันอยู่ที่ว่าจะเครียดมาก เครียดน้อย เครียดสั้น เครียดยาว
เหมือนกับอายุที่แปรผันกับความรับผิดชอบ

เห้อออ สู้ๆๆค่ะ big smile big smile


เคยมีคนบอกว่า ...
"ขยันวันนี้ สบายวันหน้า
แต่ ขี้เกียจวันนี้ จะสบายวันนี้เลย (แล้ววันหน้าก็คงลำบาก)"

พี่ยังโชคดีกว่าใครหลายคน เพราะมีครอบครัวอยู่



Hot! Hot! Hot!

#5 By จับฉ่าย on 2012-04-18 19:11

ชีวิตไม่สิ้นก็ดิ้นกันต่อไป
ตื่นมาทำความฝันให้มันเข้าใกล้ความจริงกัน ^^

#4 By มด (203.155.108.61) on 2012-04-03 14:34

ดีดี สู้ค่ะbig smile

#3 By จดจำไว้เสมอ on 2012-03-31 18:54

สู้ต่อไป
สอง ฮ่าๆๆ
big smile open-mounthed smile confused smile Hot! Hot! Hot!

#2 By Nirankas on 2012-03-30 23:45

Hot! Hot! Hot!

รูปสวยนะคะ big smile big smile

#1 By YiM-YiiM on 2012-03-30 18:44